Verhaal

 

 

MARIAHEIDE – PUENTE GENIL ‘N BORD IN DE TUIN.

 

Altijd over gesproken maar nooit over durven dromen. Je eigen B&B in Andalusië.

Vroeger gingen we met ons pap en mam naar ome Jan in Frankrijk en bleven daar drie weken op de boerderij. Het was één groot feest. Tussen de koeien en de kippen in een prachtig heuvellandschap vakantie vieren. Dat wil ik later ook (dacht ik toen), een boerderij in het

Franse landschap. Heel mijn leven heb ik gedacht , ik ga een keer naar Frankrijk. Maar zoals bij iedereen bleef het bij dromen. Totdat we in Spanje op vakantie waren, in Andalusie. In de binnenlanden raakte ik niet uitgekeken, prachtig landschap. De ene keer zat je in de bergen, dan in de glooiende heuvels en overal meren zowel zoetwater als zoutwater, rivieren en beken. Het is er prachtig. Ik riep; hier zou ik wel willen wonen en ons Suus zei “ik ook”. Even was het stil. Ik vroeg “hoezo ik ook?”

Nou zei ons Suus, precies zoals ik het zeg ; ik ook , ik zou hier ook wel willen wonen. Hier in Andalusië een eigen hotel of pension beginnen dat lijkt me geweldig. De mensen zijn aardig. De natuur is schitterend. Het weer is uitmuntend. Maar géén toerisme aan de kust want dat is veel te druk. Maar een boerderij in het binnenland.

 

 

Het idee was geboren; een boerderij kopen in de bergen van Andalusie vlak bij een zoetwater meer en die verbouwen tot appartementen. De zoektocht kon beginnen. Het moest een echte oude boerderij zijn, een cortijo in het spaans. Eén met een voorhuis en binnenplaats.

Die zijn er in Spanje wel, maar niet waar wij wilden. Want een grote boerderij staat op vruchtbare grond waar olijfbomen en allerlei groenten  worden verbouwd. En niet in de bergen tussen de rotsen. Daar staan kleine boerderijtjes waar de geitenhouders hebben gewoond.

 

Na lang zoeken vonden we een aardig huis met wat schuren, 20 km van zoetwatermeren en 5 km van de rotsen van El Torcal. Wij gaan kijken. Het stond ons wel aan behalve de prijs.En we wilden weten of we het van de echte eigenaar gingen kopen , want dat weet je in Spanje nooit. Waar je ook op moet letten is de hypotheek op het huis.In Spanje staat nl de hypotheek op het huis en is niet gebonden aan de eigenaar. Dus als je een huis koopt met hypotheek en je regelt dat niet goed dan krijg je de hypotheek erbij. Het is dus goed opletten.

Dus eerst maar een afspraak gemaakt met een advocaat. Die wilde wel wat uitzoeken voor ons maar wilde wel eerst een aanbetaling hebben voor hij begon.. Wij hem 300 euro betaald en dan kon hij aan de slag. Dit was onze eerste spaanse les, we hebben nooit meer iets gehoord van de advocaat. De makelaar vond dat we geduld moesten hebben want het ging op z’n spaans en dat moet je geduld hebben.

 

Na een half jaar nog niets gehoord.Toen besloten we om verder te zoeken en afscheid te nemen

van die 300 euro en van die makelaar. We hebben ons zoekgebied maar iets vergroot. We zochten nu in het gebied onder de snelweg Sevilla - Granada. Weer veel rond rijden en thuis internet afspeuren. We vonden een prachtige boerderij in Puente Genil, maar die lag 20 km boven de snelweg dus buiten ons gebied en ver buiten ons budget. Verder zoeken. Aha gevonden. Buiten ons gebied, (120 km boven Sevilla) tegen de Portugese grens aan. Maar een prachtige boerderij met een beek die het zwembad vulden en 7000 m2 grond en een prijs die ons wel aanstond. Contact gezocht met de makelaar. Het was een nederlands sprekende Spanjaard dus dat was makkelijk. Hij zei wel dat hij de boerderij nog niet zelf gezien had, maar als wij interesse hadden kwam hij daar naar toe

(voor hem 250 km). Ons Suus en ik konden ons geluk niet op. De week daarna zaten we al in het vliegtuig richting Sevilla. Auto gehuurd en op naar de boerderij. Omdat we alleen de naam van het dorp hadden en geen adres hadden we in dat dorp een hotelletje geboekt.

 

De makelaar zou de volgende dag komen maar wij konden niet wachten om onze nieuwe boerderij te bewonderen. Dus met de foto’s van internet en links en rechts wat vragen gingen wij op zoek. Een flinke wandeling in de bergen en ja hoor daar zagen we het bord “se vende” (te koop). En inderdaad de foto’s klopten. De voorgevel was precies zoals op de foto, maar dat was het dan ook. Achter de voorgevel was niks meer. Er stond enkel alleen een voorgevel. De beek die er zou liggen hebben we ook niet kunnen

ontdekken zelfs niet met wat fantasie. Het zwembad was een oude trog waar vroeger de dieren uit dronken. De grond was geen 7000m2 maar 1500m2.

 

Daar stonden we dan, 2500 km van huis op een lapje grond met een voorgevel. Oh jee moesten we niet de makelaar bellen dat dit niks voor ons was., hij moet tenslotte 250 km enkele reis rijden. Nou nee, we vertellen het hem wel als hij hier is. De volgende dag met de makelaar er naar toe. Vol goede moed en opgeheven hoofd ging hij ons voor. Met de aanblik van die voorgevel met dat “zwembad” ging zijn enthousiasme met sprongen achteruit. Hij zag ook wel aan ons dat dit niks was.

 

Op de terug weg naar het hotel begon hij over Puente Genil, de boerderij in de heuvels. Maar ik had er geen zin meer in. De makelaar nam afscheid en vertrok.

 

We hadden er een week voor vrij genomen en daar zaten we dan 120 km boven Sevilla. Niks te doen, niks te zoeken. Maar, zei ons Suus; als we niet naar die andere boerderij gaan kijken zullen we het nooit weten. Maar dat is 250 km rijden (enkele reis). En die boerderij is veel te duur, riep ik. We hebben toch niks anders te doen, zei Suus.Een kwartier later zaten we in de auto richting Granada. Makelaar gebeld dat we er aan kwamen. 2 uur later namen we de afslag Puente Genil. We zaten in een heuvellandschap met olijfbomen. De boerderij stond Puente Genil voorbij, afslag Laguna Tiscar. De harde weg lieten we achter ons en door glooiend landschap vol met olijfbomen en akkerbouw reden we 4 km richting Tiscar. Geen huizen alleen maar land vol met konijnen en patrijzen.

 

Daar lag ie dan, een prachtige boerderij stoer boven op de heuvel. We keken elkaar aan en ik dacht, dat wordt blij zijn met een dooie mus. Het is een pracht van een boerderij. Een groot voorhuis, 2 zijvleugels naar achteren en een grote schuur. Daar achter nog dierenverblijven maar die waren ingestort. Er was wel water uit de put maar geen elektriciteit.

50 jaar oud en muren van 80 cm dik. Vloerdelen van rivierstenen. Zonder een woord tegen elkaar te zeggen liepen we van vertrek naar vertrek. De boerderij was van een Engelsman die in de klins lag met zijn vrouw, en hij wil zo snel mogelijk van de boerderij af.

Dit wist de makelaar ons te vertellen. Hij vond het leuk dat we waren gekomen maar het was nutteloos want er was net een bod

uitgebracht door een andere geïnteresseerde, en zo gauw de eigenaar de aanbetaling heeft gaat ie van de markt af.

Hij noemde het bedrag van het bod, mijn hart sloeg over (rustig maar figuurlijk bedoeld). Die prijs was nog niet de helft van de vraagprijs.

 

Dus ik kijk de makelaar aan en doe een bod van 5000 euro hoger. De makelaar begint te sputteren en zegt dat hij dat niet kan maken.

Ik zei hem dat het zijn plicht is om dit bod over te brengen zolang de eigenaar het geld nog niet heeft, en dat hij meteen moest gaan

bellen. Zoals dat hoort in Spanje gingen zijn armen omhoog en kwam er een golf van spaanse woorden, waarop ons Suus hem aankeek en in het spaans zei, bellen.

 

Hij liep van ons weg en begon inderdaad te bellen. Ondertussen liepen Suus en ik door.

We opende van binnenuit de voordeur en onze onderkaak viel met een smak naar beneden. Voor ons lag het glooiende landschap met

daarin een zoutwater meer. En in dat meer stond de roze flamingo’s. Maar achter ons stond inmiddels een hijgende en briesende

makelaar. Hij vertelde dat hij weg moest.

 

Wij verlieten de boerderij en reden 250 km terug . Na een overnachting boekten we uit want we

hadden daar niets meer te zoeken. We reden richting Malaga om vrienden van ons op te zoeken. Daar aangekomen gaat de telefoon of

we naar Antequera konden komen want ons bod was geaccepteerd. Vlug vertellen tegen onze vrienden hoe, wat en weg waren we weer.

Naar een advocaat in Antequera.Daar aangekomen bleek hij een Nederlandse assistente te hebben. Hij had de papieren van de boerderij en grond al opgevraagd en was al flink aan slag. Hester (de assistente) kwam uit Velp bij Arnhem.yes 2 uur later kregen we te horen dat alles oké was en dat we een aanbetaling konden doen. ’s Middags de aanbetaling gedaan en met z’n tweetjes de kroeg ingedoken.En onder een gezellige borrel met tapas zeiden we tegen elkaar ; oh jee nu moet er een bord in tuin.

 

Huppakee, genoeg genoten, we moeten verder de volgende vertrekken meten. En vlug zijn we weer in volle gang. Als we op de

bovenverdieping zijn zien we in verte een gammele oude witte jeep aankomen. Hij stopt bij de boerderij. Wij naar beneden. De man was inmiddels uitgestapt.Het was een grote vent met een gebruinde kop en een grote grijze snor.

Helemaal in een soort boswachterpak voorzien van embleempjes en streepjes op de schouder. Statig kwam hij op ons af, reikte ons de hand en stelde zich voor. Hij was opzichter over het gebied “Tiscar”, het natuurgebied waar onze boerderij staat. Hij vroeg ons wat we aan het doen waren. Susan vertelde hem dat we de boerderij hadden gekocht en dat we aan het meten waren.

Hij knikte dat ie het begreep, pakte zijn telefoon en begon te bellen. Ik dacht ondertussen; yes, gaaf, wauw een echte ouderwetse veldwachter, das vet. Net als bij Zwiebertje had ik nu ook een echte Bromsnor. Hij was uitgebeld, lachte naar ons en heette ons welkom

in Spanje.

Antonio (zo heette hij) komt over als een pittige man.

Praatte voluit en wij probeerde hem in het gesprek te volgen. We namen hem mee naar binnen en boden hem een wijntje aan.

(altijd vrienden blijven met bromsnor). We stonden weer op de eerste verdieping aan Bromsnor uit te leggen waar we mee bezig waren

toen er nog een auto stopte. Antonio riep naar de man dat we boven waren. Al pratend en wel kwam de man naar boven.

Aan een stuk door pratend gaf hij ons de hand en stelde zich voor “Manollo”. Ik sta mijn verstand te verkijken.

Manollo is twee en een halve turf hoog, mager als een plank, petje op en sigaretje schuin in de mond. Het duo was compleet.

 

Bij Bromsnor was nu ook Malle Pietje gearriveerd. Geweldig. Hij (Manollo) had ons bij de boerderij zien lopen en hij kende ons niet dus

had hij meteen Antonio gebeld, die dus meteen polshoogte kwam nemen. De sociale controle is dus goed.

Het duo bleef maar praten en praten. Alles moesten ze weten. Wat gingen we doen met de boerderij, wanneer gaan jullie erin wonen,

wat ga je met de grond doen; bomen of dieren? Een heel vragen vuur kwam op ons af. Ons Suus spreekt redelijk Spaans dus ze legde

aan de heren zo goed mogelijk uit wat onze plannen zijn. Van de appartementen, boomgaard, geiten, kippen en konijnen en dat we

volgend jaar pas in Spanje komen wonen. Antonio en Manollo keken ons aan en schudden met hun hoofden.

We begrepen dat we geen goed plan hadden. “Zorro, de bandito” zou alles weg halen. We begrepen er niets van. Nu hadden we al Bromsnor en Malle Pietje. Zou er dan ook nog een Zorro door de heuvels zwerven?? Antonio maakte nog schietbewegingen. Nog volop praten namen de heren afscheid van ons en vertrokken weer. Ons Suus en ik keken elkaar aan en schoten in onze lach, prachtige mannen. Maar inmiddels was het al laat. We reden naar ons hotel in Santaella vlakbij Puente Genil.

 

’s Avonds aan de bar sprak ik de goed engels sprekende eigenaar van het

hotel. Ik vertelde hem het verhaal van Antonio. Hij bevestigde dat het inderdaad de veldwachter was en ik vroeg hem wie de “bandito

Zorro” was die hier nog leefde. Hij schoot in zijn lach, pakte een boek uit de kast en sloeg het open.

En daar stond hij onze “Zorro”. Zorro is een vos, en die vos kwam onze kippen en konijnen weg halen, de bandiet.

En Antonio jaagt op vossen. Heel het verhaal kreeg een plek. Nu pas snapte we het verhaal van vanmiddag. Ik besefte ook dat dit niet

onze laatste spraak verwarring zou zijn. Maar och, ik wordt een echte volle allochtoon. Heerlijk. ’s-Morgens weer vroeg uit de veren wat

we hadden nog maar een paar uur te meten. Die avond vertrok het vliegtuig weer. In Nederland werden alle tekeningen, maten en foto’s

in een map gedaan. Nu konden we thuis tenminste iets laten zien. Onze kinderen Debbie en Janneke wisten natuurlijk wel van onze

plannen. Maar nu was het echt, en da’s eng. Maar door er veel over te praten en met de foto’s erbij wordt het voor hen ook meer

realistischer. En het feit dat ze straks een eigen appartement in Spanje hebben met een zwembad maakt natuurlijk veel goed.

Ik heb toen nog heel de boerderij in autocad gezet met alle maten erbij zodat we een juiste indeling kunnen maken en of alles klopt wat

we in gedachten hebben.

Nu we de hele boerderij aan maten in de computer hebben staan kunnen we aan de indeling beginnen.

 

Afrika suite - 2 persoons slaap- zitkamer en badkamer.

Landelijke suite - 2 persoons slaapkamer, zitkamer en badkamer.

Konings suite - 2 persoons slaap- zitkamer en badkamer.

Love suite - 2 persoons slaapkamer, zitkamer en badkamer.

De familie suite - 3x  2 persoons slaapkamer, zitkamer en badkamer.

Verder 2x slaap- zitkamer voor Debbie en Janneke, 1 logeerkamer  en een badkamer.

Privé- zitkamer, slaapkamer, badkamer en inloopkast.

Keuken bestaande uit een grove en een fijne keuken.

Eetkamer, bar, receptie, spa- ruimte.

 

Zo de indeling was gereed. Ramen en deuren ingetekend.

52 dubbele raamkozijnen, 9 dubbel deurkozijnen en 4 enkele deurkozijnen. Met andere woorden, werk aan de winkel.

Samen met ons pap konden we beginnen. Vele avonden en weekenden getimmerd en gemonteerd. De kozijnen werden voorzien van

scharnierinkrozingen waarna we de ramen, horren en luiken konden monteren. De ramen hebben we ook al voorzien van glas en de

horren van horrengaas. Ook het dak van de boerderij is slecht. In Spanje prijs opgevraagd van het kaphout maar dat werd me toch iets

te duur.

Dus vanuit Nederland maar alles naar Spanje slepen. 

Woensdag voor de pinksteren was het zo ver, vrachtwagen stond op de stoep, we konden gaan laden.

Hij was klaar om richting Puente Genil te vertrekken. Wij vlogen vanuit Eindhoven op dinsdag naar Malaga. Echter zijn we wel gewend aan het vliegen was het deze keer toch anders. Onze hond Sam ging mee. We hadden een bench gekocht die aan de voorschriften voldeed van de vliegmaatschappij.

 

Alleen Sam zou erg nerveus worden want hij wist niet wat er allemaal ging gebeuren.

Dus van mijn zus Anke een pilletje gekregen waarvan hij rustig werd. 4 uur van te voren geven en hij zou tijdens de vliegreis rustig zijn.

Zo gezegd, zo gedaan.

 

Tijd om richting Eindhoven te rijden. Koffers en bench in de auto. Nu Sam nog.

Als een dooie pier stond hij voor de auto, geen besef wat hij moest doen. Terwijl de deur van de auto opendoen al genoeg is.

Sam opgepakt en in de auto gezet. In Eindhoven uit de auto gehaald en in zijn bench gelegd. Het pilletje werkte uitmuntend.

Flink hakken op die rotsblokken die in de muur zitten, maar het ging niet slecht. Het eerste gat was klaar in een halve dag, nu nog een halve dag puin kruien, en de volgende dag aan een nieuw gat beginnen. Maar bij dit gat kregen we wat hulp.

Nick en Jasmijn waren op reis naar Marokko en kwamen even langs.

Knoepergezellig en ook nog handig want ze staken flink de handen uit de mouwen. Nick en Gé hakken, Jasmijn en Susan puin ruimen.

 

In de ruimte waar we bezig waren waaide het niet en de zon stond er vol op. Nick zei: 'Gé ik geloof niet dat ik het ooit zo heet heb gehad'.

'Hoe heet is het wel niet hier'? Ik ging naar de thermometer kijken, hij hangt in een hoekje waar nooit de zon komt, 47 graden in de

schaduw. ‘Dan zet de thermometer hier eens neer waar we aan het werk zijn’ zegt Jasmijn. Ik zet de thermometer daar neer en was of het wijzertje flauw viel op 60 graden, verder kan hij niet… het is duidelijk. Het was tijd voor een pilsje.

 

De volgende ochtend onder het ontbijt bespraken we wat er nog allemaal gedaan moest worden, een van de dingen was de muur herstellen waar het stucwerk weg was want daar was door de regen ook klei uit de muur gespoeld en zaten er dus diepe gaten in.

Verder moest het dan aangesmeerd worden op het huidige stucwerk. Maar het stucwerk moet wel bij de boerderij passen; niet strak en haaks maar glooiend met de muur mee.

 

Dat kunnen wij wel, zeiden Suus en Jasmijn. Zolang het niet strak moet kunnen wij dat klusje

wel klaren. Nick en ik gingen weer kappen en de dames stucen.

In het begin hoorden we dat ze aan het overleggen waren over hoe het moest.

Toen werd er even flink gemopperd; de cement plakte niet , je kunt het niet uitsmeren enz. enz. Maar na een tijdje werd het stil

en warempel binnen enkele uren hadden ze toch een paar m2 gestuct, en precies zo als wij het wilden.

Ze waren zo trots als een pauw en terecht.  Tot 20.30 uur doorgewerkt.

Het breekwerk was klaar en we konden weer met een goed gevoel aan ons pilsje beginnen.

De volgende dag reden Nick en Jasmijn weer verder, op naar Marokko. Om 11 uur ’s-morgens rijden ze richting Gribaltar waar ze de boot

zullen nemen. We zwaaien ze uit en wensen ze veel plezier.

 

 

Met z’n tweeën gaan we weer verder met de bouw. De benzine van de aggregaat is bijna op, dus ik pak de kannen om in Puente Genil

bij de pomp benzine te gaan halen. Net als ik met mijn kannen bij de deuropening sta komt er een auto richting de boerderij.

Wie moet dat zijn ? Langzaam komen ze dichterbij. Ik zwaai maar heb geen flauw benul wie daar aan komt.

Pas als ze op het erf rijden zie ik het pas; Ad Timmers en zijn vriendin Conny. Een stel bij ons achter uit de straat in Mariaheide.

Als ik in Mariaheide in het dorpscafé d’n Brouwer zit, roept Ad altijd; Gé ik kom een keer kijken daar in Spanje, reken we maar op.

Maar eigenlijk roept dat iedereen tegen Susan en mij en dan denken wij; oh ja, eerst zien, dan geloven. Maar nu warempel.

De eerste twee onverwachte bezoekers. Schitterend. Vol trots laat ik ze heel de boerderij zien met de volledige uitleg wat het allemaal

moet worden. Het was die dag erg heet; 46 graden. Ad kreeg oog voor onze buitendouche en binnen een mum van tijd stond hij eronder.

Toen lekker zitten eten met een pilsje erbij.

Ik vertelde over de omgeving en over de grond rondom de boerderij en over de rivier.

Nou dat wilde ze ook wel zien, de grond en de rivier. Want hij geloofde niet dat er water in stond. Hier is nergens water, riep hij,

zelfs dat groot meer voor het huis ligt droog. En dat klopte, want heel de laguna de Tiscar was droog, maar de rivier stond vol dat wist ik.

 

Ik vroeg of Ad of Conny iets op hun hoofd wilden want de hitte was enorm. Nee dat was niet nodig, ze konden goed tegen de zon.

We liepen aan.  Kijk en daar maakte Gé zijn eerste gidsfout; geen water bij en niet extra aandringen op een hoofddeksel.

Zelf kan ik er goed tegen en liep dus ook druk vertellend over de grond. Van links naar rechts. Hier komt dit en hier komt dat.

En maar vertellen en vertellen. Eigenlijk niet goed oplettend op mijn gasten. Pas toen we onder bij de olijfbomen waren zag ik de

gezichten van Ad en Conny, knalrood en flink bezweet. Ik vervloekte mezelf, geen water, geen hoofddeksel. Hoe kon ik zo stom zijn.

Ik dacht, door praten en snel naar de rivier waarvan Ad nog steeds vol hield dat er geen water in stond. Ik zette er een stevige pas in en

vertelde dat je er wel in kunt zwemmen maar dat het snel stromend is en dat je in het begin door de klei moet. Tussen de bomen door

liepen we richting de rivier. Ik stond zelf tot mijn enkels in het water nog te vertellen hoe je het beste het water in kunt gaan maar dat was

niet nodig. Ik zie Conny voorbij vliegen en met jurk en al plonste ze in de rivier en een enorme vreugde kreet vulde het rivierdal.

Ook Ad sprong in het water. Zeker 20 minuten hadden ze nodig om af te blussen in het kille berg water. Toen in een rechte lijn terug

naar de boerderij. Daar nog even onder de douche en een pilsje drinken.

Wekker zetten op 6.00 uur en genieten van de nacht.  Bonk, bonk, bonk. We schieten wakker. Weer bonk, bonk, bonk. Wat is dit nu weer? Bonk, bonk, bonk. Er wordt op de voordeur geklopt. We kijken op de wekker. 8.30 uur. Hé verslapen. We lopen naar beneden , openen de voordeur en daar staat ie, Bromsnor onze veldwachter. Hij was gebeld door een boer uit de omgeving want die had die hollanders nog niet gezien terwijl hij elke morgen toch om 6.00 uur al ons aan het bouwen zag. En de auto stond er wel, dus Antonio (bromsnor) kreeg de opdracht om eens te gaan kijken. Wij schieten in onze lach, houden de rumfles omhoog en geven die de schuld. We bedanken hem voor zijn bezorgdheid. Antonio rijdt weg en we zien hem verderop in de heuvels met wat boeren kletsen. 

 

Door de heuvels zien we ook een dikke jeep aankomen. En ja hoor daar zijn ze weer. Nick en Jasmijn op de terugweg uit Marokko komen toch nog even langs. Schitterend. Ze zijn dol enthousiast over Marokko, mooie natuur, leuke mensen en goedkoop. 

Heel de jeep ligt vol met lampen, schalen etc. Prachtige spullen. Toen ons Suus en ik dat zagen wisten we ook waar wij onze lampen en schalen voor de boerderij gingen kopen. .

De volgende ochtend vertrekken Nick en Jasmijn weer naar Nederland. Jasmijn nog hinkend, maar neemt met een lachend gezicht afscheid. En beide beloven ze ons dat ze weer terug komen om te kijken hoe onze droom wordt.

We zwaaien ze uit en de jeep verdwijnt tussen de heuvels richting Santaella. Susan en ik gaan verder met onze bouw.

De laatste stenen en cement worden opgemaakt, want morgen vertrekken we weer naar Nederland.

Als we ’s-Avonds in het donker een borreltje pakken op onze vakantie spreken we nog even samen de vakantie door.

We zijn flink opgeschoten, er is leuk bezoek geweest en buiten dat we keihard gewerkt hebben zijn we niet moe.

Zin om naar huis te gaan is er nog niet echt. We missen de kinderen en dat is een goede reden om weer naar Nederland te gaan.

Maar als we de weerberichten moeten geloven is het beter dat we de kinderen naar ons laten komen.

Het is raar om te ervaren hoe het daar is, amper telefoon want die doet het alleen als aan de rechter kant voor de boerderij gaat staan. Daar hebben we vol bereik. Geen computer of fax, geen tv en radio. Meer dan drie weken zonder enige luxe.

Als thuis de stroom uitvalt is het net of je niks meer kunt en daar mis je het nog niet eens .

 

Het is een hele mooie ervaring dat kan ik jullie wel vertellen. En omdat je samen heel veel praat kregen we onder dat vele praten ook het idee om die ervaring met andere te delen. Het bouwen aan een boerderij in Spanje zonder luxe, maar nog belangrijker zonder stress.

Om een week het hectische Nederland achter te laten en te slapen op een matrasje op een open zolder.

Elke dag eten van het open vuur. Geen telefoon of computer, nee alleen sjouwen, stucen en schilderen.

Als ik het zo lees denk ik zelf, dat slaat toch nergens op die armoede. Maar als je daar bent beleef je het wel zo intens, het is gewoon een genot. Hoe we dit in gaan vullen weten we nog niet maar we willen er wel iets mee gaan doen. We moeten iets verzinnen dat de mensen van en naar het vliegveld gebracht worden en dat er eten en drinken is. Voor die kosten moeten we iets bedenken.

We genieten van onze laatste avond in de cortijo want morgen vroeg vliegen we al weer terug. We beloven onszelf om het de laatste maanden in Nederland iets rustiger aan te gaan doen en ons goed te voorbereiden op onze droom.

Die belofte heeft denk ik 3 dagen geduurd. Dan zit je weer vol in het werk en draaf je weer als vanouds. Ik denk dat dit heel herkenbaar is voor veel mensen. Het is leuk om te weten hoe druk het is op onze website. Ook via google zijn we te vinden, alleen moeten we nog meer trefwoorden in ons verhaal verwerken. Als je “vakantie in Andalusië” intypt zijn we ongeveer hit nr; 45699, dat schiet dus niet op.

Als je “oehoe” en “bromsnor” intypt zijn we een nummer één hit. Nu zullen er weinig mensen zijn die op vakantie naar Andalusië willen en gaan googlen  denken, hé laat ik een oehoe en bromsnor intypen. Maar het is en blijft een nummer één hit. De volgorde wordt bepaalt door Google (zoekmachines) zelf en zal regelmatig veranderen dat hebben we niet zelf in de hand.

Verder zijn we nog van alles aan het regelen in spanje; de stroom, internet, vergunningen. Dit alles gaat echter in spaanse snelheid, gigantisch traag. De volgende keer als we naar Spanje gaan, gaat voor het eerst onze dochter Debbie mee. Samen met haar vriend Christian en nog 2 vrienden komen ze ons een week helpen met de bouw. Susan en ik zijn zeer benieuwd hoe onze dochter dit gaat ervaren. 

Na weer een paar weken in Nederland te zijn geweest gingen we weer terug naar Spanje.

Één week waren Susan en ik alleen en dan zou onze dochter Debbie komen. Ze kende de boerderij alleen van de foto’s en verhalen’dus we waren erg benieuwd hoe ze dit ging ervaren. Debbie kwam samen met haar vriend Christian en 2 kameraden Hein en Joeri.

We hadden ingepland om de binnenmuren van de rechterzijvleugel op te metselen en daarna te beginnen aan de kap.

In de eerste week zouden Suus en ik de voorbereidingen treffen. 5 raamkozijnen zetten, buiten de muur 1 meter ophogen en binnen de muren tot 2 meter opmetselen. Als we dat af hadden konden we aan de kap gaan beginnen…..dus handen uit de mouwen en sjouwen.

En na een week kei en kei hard werken waren we zover. We hadden dit niet durven dromen, maar we waren op één muur na klaar om aan de kap te beginnen.

 

Als alles maar dan ook alles mee zat moesten we samen met de jongens de kap erop krijgen.

Maar we wisten ook dat het geen bouwvakkers waren. Hein is bakker, Joeri is automonteur en Christian student. En het was niet zomaar een stukje kap, nee die is 27 meter lang. Maar als we het voor elkaar kregen dan was de rechter vleugel wel waterdicht.

’s-Morgens in alle vroegte gingen we richting Malaga om Debbie met de heren op te pikken.

Het vroor in Nederland dus toen ze aankwamen met 22 graden hadden ze al meteen het vakantiegevoel. Eerst met z’n zessen naar de bar van Miquel en Inge in Torremolinos, waar ze om 10 uur ‘s-morgens meteen aan de rum-cola begonnen. Vanuit de bar reden we naar de meren van El Chorro . Daar werd even lekker gezwommen om daarna in een geweldig restaurant de spaanse keuken te leren kennen.

 

Met een volle buik reden we richting Puente Genil naar de boerderij. Daar aangekomen waren ze dol enthousiast. Ook Debbie vond het prachtig. Ze riep alleen; o jee wat moeten ons pap en mam nog veel doen. Nou, zei ik, het kan ooit zo vlug gaan want deze vakantie wil ik eigenlijk het dak erop hebben. “Dan heb ik zo’n gevoel dat onze werkvakantie nu ingaat” zei Joerie. Christian en Joeri begonnen de laatste steunmuur te metselen. Hein en Gé begonnen aan de spanten. Aangezien ze nog nooit gemetseld hadden, had dit enige uitleg nodig maar ze kregen het toch snel onder de knie. Er werd hard gewerkt. Af en toe vloog er een vloek door de boerderij want de druk was hoog, want de kap moest zo ver mogelijk af. Elke dag stonden de heren om 8 uur weer paraat en werd er kei hard gewerkt tot 8 uur ’s-avonds.

 

Het was ook echt heel veel, om de 60 cm een zware ligger, tussenbalken schroeven en de dwarsliggers erin. En dan te bedenken dat we geen meetpunt hadden en dat alles maar dan ook alles van de oude muren krom, scheef en uit de haak is.. Elke avond hadden Susan en Debbie een heerlijke maaltijd klaar. Omdat het ’s-Avonds afkoelde zaten we in de keuken bij de openhaard. Elke avond lekker eten en drinken en rond half 12 was het dan weer muisstil op de boerderij. De balken zaten er bijna in en nu moesten alleen nog de platen erop. Dus we gingen het misschien wel halen.

Het was vrijdagmiddag en Debbie en de jongens gingen naar de markt in Puente Genil. Alles is daar heel goedkoop dus daar hadden ze wel oren naar. Alleen Gé zat nog met de kap in zijn hoofd. Dat ding moest dicht en zijn personeel zat op de markt (kei terecht natuurlijk). Toen ze terug waren gingen ze ook weer vol gas aan de gang. De eerste platen gingen erop. Het was even uitvogelen hoe dat het moest. ’s-Avonds zaten er drie platen op, nog 44 te gaan en dan nog al de pas stukken. Zaterdag begonnen Hein en Christian de platen naar boven te sjouwen en Joeri en Gé schroefden ze vast. Na de middag kon Gé aan de passtukken beginnen en op zondagmiddag was de kap dicht.

Kei en kei trots waren we met z’n allen en terecht. Toen nog met z’n allen een steiger gebouwd in de schuur van 5,5 meter hoog. Als afsluiting zijn we die avond met z’n allen naar de kroeg gegaan om het vieren met een borrel en lekkere spaanse tapas. De volgende ochtend om 8 uur zaten we weer in het vliegtuig terug naar de kou.

Na maanden van voorbereiding is het nu bijna zover; we gaan naar Spanje.

Susan en ik hebben nu een onwerkelijk en heel raar gevoel. Nog zo druk met dingen bezig dat we nog niet het benul hebben dat we binnen een paar weken weg zijn. We zijn aan het pakken want er komt nog één vrachtwagen, en daar moet alles in.

En als je aan het pakken bent schrik je gewoon wat er nog allemaal mee moet. Alles wordt in dozen en kratten verpakt en op pallets gezet. In Spanje hebben we een heftruck geregeld die de vrachtwagen lost. Maar waar we onze spullen daar laten is nog de vraag.

Elk vertrek moet flink opgeknapt worden en voorzien van nieuwe vloeren en plafonds. Ook moeten er overal nog leidingen in gekapt worden. Dus waar we onze spullen ook neer zetten, ze staan altijd in de weg. Dat wordt dus even behelpen.

Wel is intussen ons huis verkocht. Dat geeft een lekker gevoel. De auto van Susan is verkocht want de bedoeling is dat we daar een bouwauto kopen. In het begin eentje waar we spullen in kunnen vervoeren.